Latarnia umarłych (prawdopodobnie XVII w)

Strona główna » Latarnia umarłych (prawdopodobnie XVII w)

Lokalizacja: w połowie drogi między wiśnickim zamkiem, a klasztorem. Pierwotnie ceglana, obecnie otynkowana, zwieńczona arkadową nastawą z metalowym krzyżykiem. W nastawie tradycyjnie zapalano ogień; obecnie w szczycie znajduje się figurka Matki Bożej z Dzieciątkiem. Nie jest znana dokładana data powstania latarni– wiadomo, że umieszczono ją na sztychu z 1655 roku oraz na późniejszych mapach. Na pagórku, na którym stoi, znajdowała się nekropolia dla ofiar zarazy. Światło latarni miało wskazywać drogę zbłąkanym wędrowcom i ostrzegać zdrowych przed wkraczaniem na teren zagrożony epidemią. Według tradycji latarnie wznoszono przy traktach wiodących do klasztorów (przy których zwyczajowo znajdowały się szpitale), przy cmentarzach epidemicznych oraz przy bramach miast opanowanych przez „morowe powietrze”. Latarnie miały także ułatwiać duszom zmarłych znalezienie drogi do nieba. Światło latarni umarłych zapalano więc zarówno żywym, jak i umarłym. Z czasem zwyczaj ten zanikł, a w miejsce ognia zaczęto stawiać figury świętych. 

Tagi:

Zobacz również

Galerie zdjęć